In mijn twintigste levensjaar voelde ik mij als een verdwaalde toneelspeler in een toneelstuk waarvan de regie mij niet toehoorde. Er was een groeiende angst in mij. En met de jaren die volgden werd ik me steeds pijnlijker bewust van de leegte in mezelf. Een leegte die ik steeds wanhopiger probeerde te vullen om maar niet te hoeven voelen…

Zo belandde ik op een dag bij een psychotherapeut. Daar heb ik met vallen en opstaan geleerd mezelf te omarmen. Ik hoop van harte dat dit geschenk je ook ten deel mag vallen.